Walerij Brumel
Walerij Brumel – Mistrz Skoku Wzwyż
Walerij Nikołajewicz Brumel, urodzony 14 maja 1942 roku w Razwiedkach, to jeden z najbardziej znanych rosyjskich lekkoatletów, który zasłynął jako skoczek wzwyż. Jego kariera sportowa była pełna sukcesów, a także tragicznych wydarzeń, które na zawsze zmieniły jego życie. W artykule przyjrzymy się jego osiągnięciom sportowym, wypadkowi, po którym musiał zmierzyć się z wieloma przeciwnościami losu, a także jego twórczości literackiej oraz życiu osobistemu.
Początki kariery sportowej
Brumel rozpoczął swoją przygodę ze sportem w wieku 12 lat, kiedy to zaczął trenować w Ługańsku. Już w wieku 16 lat udało mu się osiągnąć imponującą wysokość 2 metrów w skoku wzwyż. Jego talent szybko został dostrzegany, a w 1959 roku przeniósł się do Lwowa, gdzie kontynuował treningi oraz studia. W tym okresie pracował w zakładach przemysłu tłuszczowego, co nie przeszkadzało mu w dążeniu do sportowych sukcesów.
W 1960 roku Brumel pobił rekord ZSRR wynikiem 2,17 m i zakwalifikował się na Letnie Igrzyska Olimpijskie w Rzymie. Na tych igrzyskach zdobył srebrny medal, przegrywając tylko ze swoim kolegą z drużyny, Robertem Szawłakadze. Obaj skoczkowie osiągnęli wysokość 2,16 m, jednak Szawłakadze pokonał Brumela w pierwszej próbie.
Dominacja na arenie międzynarodowej
W kolejnych latach Brumel stał się jednym z najlepszych skoczków wzwyż na świecie. W latach 1961-1963 sześciokrotnie poprawiał rekordy świata, aż doprowadził go do wyniku 2,28 m. Rekord ten utrzymał się aż do 1970 roku i był świadectwem jego dominacji w tej dyscyplinie sportu.
W 1962 roku zdobył złoty medal na Mistrzostwach Europy w Belgradzie oraz złote medale na Uniwersjadzie w Sofii (1961) i Porto Alegre (1963). Jednak największym osiągnięciem jego kariery było zdobycie złotego medalu na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Tokio w 1964 roku. To wydarzenie ukoronowało jego sukcesy i umieściło go w historii lekkoatletyki jako jednego z wybitniejszych skoczków wzwyż.
Tragiczny wypadek i rehabilitacja
Niestety kariera Brumela została brutalnie przerwana w 1965 roku, kiedy uległ poważnemu wypadkowi motocyklowemu. Prowadząca motocykl Tamara Golikowa uderzyła w latarnię, co spowodowało u niego poważne obrażenia nogi. Lekarze rozważali amputację kończyny, jednak po serii operacji – siedmiu dużych i dwudziestu pięciu mniejszych – Brumel odzyskał sprawność. Pomogła mu metoda wydłużania kości opracowana przez profesora Gawriiła Ilizarowa.
Mimo że udało mu się wrócić do sportu, jego wyniki już nigdy nie były takie same jak przed wypadkiem. Jego najlepszym wynikiem po rehabilitacji było 2,15 m osiągnięte w 1970 roku. Wypadek nie tylko wpłynął na jego karierę sportową, ale także na życie osobiste.
Twórczość literacka
Po zakończeniu kariery sportowej Brumel spróbował swoich sił jako autor książek z dziedziny literatury faktu. W swojej powieści biograficznej opisał trudności związane z rehabilitacją oraz walką o powrót do sportu. Napisał kilka powieści, dramatów oraz libretto do operetki.
Do najważniejszych dzieł Brumela należą:
- Nad płankoj jest wysota (1969) – oryginalny tytuł: Над планкой есть высота
- Wysota (1971) – oryginalny tytuł: Высота
- Nie izmieni siebie (1979) – oryginalny tytuł: Не измени себе; przetłumaczona na siedem języków; polskie wydanie nosi tytuł Pozostać sobą (1983)
- Sztuki teatralne: Doktor Nazarow, Olimpijskaja komedia, Rew trybun, Не измени себе
- Libretto do operetki: Zołotaja karawella
Odznaczenia i wyróżnienia
Brumel został uhonorowany wieloma odznaczeniami za swoje osiągnięcia zarówno sportowe, jak i społeczne. Wśród nich znajduje się Order Czerwonego Sztandaru Pracy (1964), Medal Za Pracowniczą Dzielność oraz tytuły najlepszego sportowca świata (1963) i najlepszego sportowca Europy (trzykrotnie). Otrzymał również nagrody takie jak Helmsa oraz „Złotą Karawelę Kolumba”. Te liczne wyróżnienia świadczą o jego znaczeniu nie tylko jako sportowca, ale również jako inspiracji dla wielu ludzi walczących z przeciwnościami losu.
Życie osobiste i ostatnie dni
Życie osobiste Brumela było pełne tragedii. Po wypadku odeszła od niego żona Marina, pozostawiając go z małym synkiem. W 1972 roku krótko był mężem Jeleny Pietuszkowej, z którą miał córkę Władę. Jego syn Wiktor również poszedł śladami ojca i uprawiał skok wzwyż.
Walerij Brumel zmarł 26 stycznia 2003 roku w moskiewskim szpitalu imienia Siergieja Botkina na nowotwór złośliwy. Jego życie to historia niezwykłego talentu oraz niez
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).